Jestem wokalistką jazzową. Głos traktuję nie tylko jako instrument, ale jako materiał — coś, co może być kruche, szorstkie, bliskie, czasem niewygodne. Interesuje mnie moment, w którym utwór przestaje być tylko zapisem, a zaczyna wydarzać się naprawdę.

Improwizacja jest dla mnie sposobem myślenia. Lubię zostawiać w muzyce miejsce na przypadek, oddech, ciszę i reakcję zespołu. Nie szukam perfekcyjnie zamkniętych form. Bardziej interesuje mnie napięcie między tym, co zaplanowane, a tym, co może zdarzyć się tylko raz.

Koncert zaczyna się dla mnie wcześniej niż pierwszy dźwięk. Obraz, światło i przestrzeń są częścią tego samego języka co głos. Chcę tworzyć wydarzenia, które mają własny świat — takie, które można zobaczyć, usłyszeć i poczuć.

Najbliższe są mi projekty muzyczno-wizualne. W tę stronę rozwijam swoją działalność artystyczną: buduję własny język, w którym jazz, improwizacja i estetyka spotykają się w jednym doświadczeniu koncertowym.